Belaud de la Belaudiera

Belaud dins la creacion contemporanèa

Belaud inspirèt e inspira encara uèi d’escrivans nombrós, artistas e afogats dei Letras d’ Òc. Son òbra es fòrt citada dins lo Tresor dóu Felibrige de Frederic Mistral, entre autrei. Non podèm aicí embraçar l’ensem dei creacions que se noirisson ai sòrgas de sa poesia, n’avèm causidas quauqueis unas que nos semblavan donar un rebat de l’influéncia belaudina a l’epòca contemporanèa.

Joan-Ives Roier

Joan-Ives Roier<cite>Òbras en rimas</cite>, dedicadas a Loís Belaud, Forcauquier, Enric Damia e Joan-Luc Olivo, 1980.Joan-Ives Roier a creissut a Forcauquier, dins lei Basseis-Aups. Es pròchi de sa grand que posèt a l’eiretatge occitan tradicionau d’una lenga carnala. Exercèt mai d’un mestier : ensenhant, pastre, actor, pintre, somelier, entre autrei… Cercaire, escrivan, contaire e conferencier, a tant de còrdas a son arc ! Autor d’obratges sus l’istòria locala, a editat de manescrichs occitans medievaus e collabòra a de revistas e de periodics. Es un grand coneisseire de l’òbra de Loís Belaud que li inspirèt dos recuelhs poetics que fan resson, en delai dei sègles, au sonetista provençau : Òbras en rimas e Les Temps Passats. Joan-Ives Roier a sachut jogar amb lei constrenchas qu’impausa lo sonet classic per evocar, dins una vena barròca revisitada, lei plasers, lei rompeduras, lo borrotlament dei sens e dei sentiments d’una vida plena a bòrd.

Bibliografia

  • Joan-Ives Roier, Òbra en rimas, dedicadas a Loís Belaud, Forcauquier, Enric Damia e Joan-Luc Olivo, 1980.
  • Joan-Ives Roier, Les Temps Passats, Montpeirós, Jorn, 2006.

Extrach

Òbra en rimas, dedicadas a Loís Belaud, Forcauquier, Enric Damia e Joan-Luc Olivo, 1980, Sonet IX.

Grafia originalaTraduccion francésa
Coma lo pastagàs trebolent l’aiga pura
Ton imagi vuejat au veire de mon còr
Lo fai fernir de tant e tremolar tan fòrt
Que ne’n ven pallineu coma la neu de Lura.
L’amarum que congrea e que se l’i amadura
Ne’n fai una mauresca, e se perdo lo nòrd
Me gelan de glaçons dins lo pitre a plen bòrd
E s’ansin siáu mon bar, tu siás ma barradura ;
Dura barra onte fas dau papagai belàs
E ieu canarí enmieg lei fuelhas mòrtas
Ambé lo pom d’amor de mon arma per òrta,
Aqueu barrejar doç ne’n siáu totara las :
Lo tieu aperitiu me fai l’apètit paure
E me despatissent de tu vau beure aure.
Comme le pastis troublant l’eau pure
Ton image vidée au verre de mon cœur
Le fait tant frémir et trembler si fort
Qu’il en devient pâle comme la neige de Lure.
L’amertume qui se crée et qui y mûrit
En fait une mauresque, et si je perds le nord
Des glaçons me gèlent dans la poitrine à ras bord
Et ainsi, si je suis mon bar, tu es ma fermeture ;
Dure barre où tu joues au beau perroquet
Et moi au canari entre les feuilles mortes
Avec la tomate de mon âme à travers les jardins,
Ce doux brassage j’en suis déjà fatigué :
Ton apéritif me donne peu d’appétit
En me dépastissant de toi je vais boire ailleurs.

Miquèu Miniussi

Tapuscrit de Michel Miniussi, edicion modèrna amb una adaptacion en grafia classica del primier recuelh <cite>Obros e Rimos</cite> de Loís Belaud Nascut a Paris en 1956, Miquèu Minuissi passèt sa joinessa a Canas dins una familha estacada a la cultura provençala. Faguèt d’estudis universitaris a Montpelhièr e dessota la direccion de Robèrt Lafont s’especializèt dins la literatura occitana. Faguèt lo mestier de conservator de bibliotèca e non quitèt jamai d’escriure en occitan. Son primier roman Jiròni pareguèt en 1988. Collaborator regular de la famosa revista ÒC, se faguèt remarcar per son estile unic, la delicatesa e la riquesa de sa lenga dessota una pluma mestrejada. Moriguèt tròp joine, en 1992, laissant una òbra manescricha immensa que l’associacion Leis Amics de Minuissi s’esfòrça ara de faire conéisser e publicar. Minuissi èra un grand lector de Loís Belaud, trabalhèt sus una edicion modèrna ambé una adaptacion en grafia classica dau primier recuelh deis Obros et Rimos que leis archius manescrichs e lo tapuscrit ne foguèron fisats au CIRDÒC. La publicacion postuma de son òbra (que repren lo títol dau darrier recuelh belaudin) Lei Passatemps obtenguèt lo prèmi literari Antigòna.

Bibliografia

  • Miquèu Miniussi, Lei Passatemps, Mogins, Les amis de Michel Miniussi, 1995.

Rodín Kaufmann

Ferrotipe de Rodín Kaufmann © Jonathan Max PierredonRodín Kaufmann es un artista de la scèna actuala occitana, membre dau Còr de la plana e creator de projèctes multiples coma lo grope Uèi qu’a adaptat, notadament, un poèma dau poèta barròc Pèir de Garròs : « Manténguer riòta ». Es cantaire, rapaire, compositor, interprèta, poèta, sound-designer e grafista, inventor de fòrmas, d’ondas o d’imatges per dire lo monde d’uèi, en lenga d’òc. A publicat l’album Ara que mescla poesia e exploracions musicalas. En 2015 a la demanda dau CIRDÒC presentèt Claus Sens Clau una exposicion que mescla dessenhs, vidèos, installacion, pegatges, serigrafia e creacion sonòra. En 2021, sa creacion novèla Pantais Clus vei lo jorn. Dins l’encastre dau collòqui « La literatura carcerela a travèrs lei sègles e lei lengas » e en ligam amb lo trabalh efectuat per lo CIRDÒC e l’entorn de l'òbra de Belaud, a mes en musica d’extrachs dau Don-Don Infernal.